รีวิว Hellbound ทัณฑ์นรก

Hellbound เป็นซีรีส์ที่ไม่ได้ดูเอาความสนุกสักเท่าไร เพราะแม้ว่า 3 อีพีแรกจะเป็นการเปิดตัวอย่างดุเดือด เต็มไปด้วยฉากเลือด ความตาย และความบาป แต่กับ 3 อีพีหลังกลับเต็มไปด้วยการถกเถียงทางความคิดในระหว่างตัวละครต่างๆ ที่รายล้อมอยู่ในเรื่องราว ไม่ต่างอะไรกับสภาพสังคมในชีวิตจริงที่ต่างรับบทบาทแตกต่างกันไป ทั้งผู้นำ ผู้สร้าง ผู้ตาม และผู้มีหน้าที่ตัดสินถูกผิด

ดังนั้นสำหรับผู้เขียนแล้ว Hellbound เป็นซีรีส์ที่ยิ่งดูยิ่งต้องย้อนกลับมาพูดคุยกับตัวเองว่าจริงๆ แล้วเรากำลังอยู่ในสังคมที่ประกอบสร้างความเชื่อต่างๆ มากมาย เพื่อให้เรากลัวในบางสิ่งบางอย่าง และไม่กล้าจะก้าวเท้าออกจากการถูกกักกันหรือเปล่า

“วันนั้นที่เหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง” เป็นประโยคเริ่มต้นของซีรีส์ Hellbound EP.1 ที่ฉายภาพปกติธรรมดาโลก ผู้คนนั่งคุยกันในร้านกาแฟ ชี้ชวนกันดูคลิปวิดีโอที่กำลังไวรัล ว่าด้วยผู้นำทางความคิดแปลกประหลาดว่ามนุษย์โลกกำลังถูกพิพากษาจากพระเจ้า ซึ่งจะว่าไปก็ไม่ต่างจากหน้าข่าวทุกวันนี้ที่เต็มไปด้วยลัทธิความเชื่อมากมาย ทั้งคนทรงเจ้า ผู้สื่อวิญญาณ เทพพยากรณ์ รวมถึงสิบแปดมงกุฎที่ยกเอาความเชื่อเหล่านี้มาใช้เป็นเครื่องมือหากิน

เพียงแต่ว่า “วันนั้นที่เหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง” ในซีรีส์ Hellbound กลับสร้างแรงกระเพื่อมยักษ์ใหญ่ และทำให้โลกเปลี่ยนไปทันที เมื่อเกิดเหตุการณ์ประหลาด กลุ่มสัตว์ประหลาด 3 ตน เข้ามาทำร้ายผู้ชายคนหนึ่ง และเผาไหม้เขาเหลือเพียงเถ้าถ่านท่ามกลางผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งเมือง

วันที่ความเชื่อทั้งหมดสั่นคลอนอย่างหนัก และกลุ่มสัจธรรมใหม่ก็อ้างตนขึ้นมาบอกว่าเหตุการณ์นี้คือการพิพากษาของพระเจ้า เพื่อให้ “พวกเจ้าต้องเป็นคนที่เที่ยงธรรมกว่านี้” และจากนั้นสังคมก็ร่วมกันขุดคุ้ยว่า ‘บาป’ ของชายผู้เสียชีวิตคืออะไร ทำไมเขาจึงโดนพิพากษาจากพระเจ้าจนทูตนรกมาลงทัณฑ์

Hellbound อาจกำลังโยนคำถามให้เราคนดูว่าจริงๆ แล้วเรายังคงเชื่อถือในระบบยุติธรรมของสังคมหรือไม่ ถ้าหากระบบยุติธรรมนั้นผิดต่อบรรทัดฐานของคุณค่า เราจะทำอย่างไร?  

แนวทางการปฏิบัติของคนในสังคมใครเป็นคนกำหนด? และถ้าคนกำหนดใช้สิ่งนี้เป็นช่องทางการกุมอำนาจ เป็นกรอบบังคับให้เกิดความถูกผิดในแบบที่คนกำหนดต้องการล่ะ หรือจริงๆ แล้วเราอยู่ในสังคมที่ถูกกำหนดบรรทัดฐานเอาไว้เบ็ดเสร็จ และเราไม่ได้มีอิสระในการเชื่อหรือไม่เชื่อ?

พระเจ้ามีจริงไหม? มนุษย์ทำบาปเพราะอะไร เพราะสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้น สภาพสังคมที่บีบคั้น หรือเป็นการทำบาปโดยอ้างว่าเพื่อการอยู่รอด?

หรือสุดท้ายจะเป็นอย่างที่จินซูพูดเอาไว้ “บาปดำรงอยู่เพราะมนุษย์อยากก่อบาป” ต่างหาก